Sinan AKBAŞ

“Birlikte rahmet, ayrılıkta azap vardır” sözü, Bulgaristan Türkleri için yalnızca güzel bir nasihat değil; yaşanmış tarihin, çekilmiş acıların ve geleceğe dair en büyük stratejinin özetidir.

Çünkü bu toplum, dağınıklığın bedelini de gördü, birlik olduğunda nasıl ayağa kalkabildiğini de yaşadı. İsimlerin değiştirildiği, dilin susturulmak istendiği, insanların göçe zorlandığı karanlık dönemlerde Bulgaristan Türklerini ayakta tutan şey; aile bağı, inanç, kültür, hafıza ve dayanışma ruhuydu.

Bugün aynı ruhu kurumsal bir güce dönüştürmek zorundayız.

Dernek Bir Tabela Değil, Milletin Hafıza Merkezidir

Bir dernek sadece bir bina, masa, sandalye ya da toplantı salonu değildir. Dernek; dağılmış insanların birbirini bulduğu, yalnız olmadığını hissettiği, dertlerin ortak akılla konuşulduğu ve çözüm yollarının arandığı merkezdir.

BULTÜRK gibi kurumlar, Bulgaristan Türklerinin Türkiye’de, Bulgaristan’da ve Avrupa’da ortak hafızasını diri tutan yapılardır. Böyle kurumlar zayıflarsa millet yalnızlaşır; güçlenirse ses büyür, temsil güçlenir, hak arama iradesi sağlamlaşır.

Bir Fidanı Çınara Dönüştürmek

Her büyük çınar bir zamanlar küçük bir fidandı. O fidanı büyüten; emek, sabır, sadakat ve inançtır.

Bugün mesele yalnızca bir derneği yaşatmak değildir. Mesele, Bulgaristan Türklüğünün ortak sesini, ortak aklını ve ortak geleceğini inşa etmektir. Bu yüzden bu fidan şahsi hesapların değil, millet davasının gölgesinde büyütülmelidir.

Kurumlar kişilerin değil, nesillerin emanetidir. Bugün verilen emek, yarının gençlerine bırakılacak en değerli mirastır.

Asıl Tehlike Dış Baskı Kadar İç Dağınıklıktır

Tarih boyunca Bulgaristan Türkleri birçok baskıya maruz kaldı. Fakat en büyük kayıplar, çoğu zaman dışarıdan gelen baskı kadar içerideki dağınıklıktan doğdu.

Küçük kırgınlıklar, şahsi hesaplar, geçici tartışmalar ve makam mücadeleleri büyük davanın önüne geçerse, toplumun enerjisi tükenir. Oysa bugün ihtiyaç duyulan şey kavga değil; istişare, ortak akıl ve stratejik birliktir.

Ayrı ayrı konuşanların sesi zayıf kalır. Birlikte yürüyenlerin sözü ise hem Ankara’da hem Sofya’da hem Brüksel’de karşılık bulur.

Sorun Anlatan Değil, Çözüm Üreten Kurumlar

Yeni dönemde Bulgaristan Türklerinin kurumları sadece geçmişi anlatan yapılar olmamalıdır. Elbette tarih unutulmayacak; acılar, göçler, mücadeleler hafızada diri tutulacaktır. Fakat bununla yetinmek doğru değildir.

Artık kurumlarımız;

hukuk mücadelesi verebilen,

genç liderler yetiştiren,

akademik araştırmalar yapan,

medya gücü oluşturan,

ekonomik dayanışma kuran,

kültür ve kimlik projeleri geliştiren,

uluslararası alanda lobi yapabilen merkezlere dönüşmelidir.

Çünkü 21. yüzyılda haklı olmak yetmez; haklılığını anlatacak kurumlara, belgelere, medyaya ve stratejiye sahip olmak gerekir.

Gelecek Nesiller İçin Ortak Sorumluluk

Bugünkü mücadelenin asıl hedefi gelecek nesillerdir. Çocuklarımız dilini, kimliğini, tarihini ve köklerini bilmeden büyürse, en büyük yenilgiyi sessizce yaşamış oluruz.

Bu nedenle dernekler; gençlerin geldiği, öğrendiği, konuştuğu, ürettiği ve sorumluluk aldığı yerler olmalıdır. Gençler sadece dinleyen değil, karar süreçlerine katılan, proje geliştiren, yarının temsilcileri olarak yetişen bireyler hâline gelmelidir.

Bir toplumun geleceği, gençlerine ne kadar alan açtığıyla ölçülür.

Dağınık Nüfus Ortak Güce Dönüşmeli

Bugün Bulgaristan Türkleri yalnızca Bulgaristan’da ya da Türkiye’de yaşamıyor. Avrupa’nın birçok ülkesine yayılmış büyük bir insan kaynağı var.

Fakat dağınık güç, örgütlenmedikçe gerçek güce dönüşmez. Bunun için ortak iletişim ağları, kültür merkezleri, dijital arşivler, gençlik programları, iş insanları platformları ve uluslararası temsil mekanizmaları kurulmalıdır.

Bulgaristan Türklerinin meselesi artık yerel bir mesele değildir. Bu dava; Balkanlar, Türkiye, Avrupa Birliği ve Türk dünyası arasında köprü kurabilecek stratejik bir meseledir.

Birliği Korumak Geleceği Korumaktır

Bugün bize düşen görev açıktır: Fidana sahip çıkmak, onu çınara dönüştürmek ve gölgesinde gelecek nesillerin güvenle duracağı bir kurum medeniyeti kurmak.

Bir kurumu yaşatmak, sadece bir tabelayı korumak değildir. Bir kurumu yaşatmak; hafızayı, kimliği, kardeşliği ve ortak geleceği korumaktır.

Bulgaristan Türkleri için artık yeni bir dönem başlamalıdır: Dağınıklıktan düzene, duygudan stratejiye, hatıradan kurumsal hafızaya, şikâyetten çözüme geçme dönemi.

Çünkü birlik rahmettir. Ayrılık ise yalnızca bugünün zayıflığı değil, yarının nesillerine bırakılmış ağır bir vebaldir.