Derya YILDIRIM

Bir taş var, parlıyor solgun ışıkta,
Yakut mu, elmas mı, gözler karışır.
Ama gerçekte, ne zaman tanırsak onu,
Yalnızca parlaklık değil, içindeki sırrı açığa çıkarır.

Kimi insanlar, ilk bakışta değerli gibi,
Göz alıcı, ışıldayan, her adımda fark edilir.
Ama kalp, zamanla neyi gösterir?
İçinde bir anlam var mı, yok mu, anlaşılamaz.

Bir kömür var, mat, gri, ama derin,
Kendini göremezsin hemen, dışarıda.
Ama içi, yavaşça ısınan bir ateş gibi,
Zamanla değerini bulur, yanmaya başlar.

Ve çakıl taşları, her adımda ezilir,
Sadece yolun kenarında, fark edilmeden.
Ama her birinin içinde bir dünya var,
Her biri, farklı bir zamanın tanığı, fark etmeyenlere görünmeyen.

İnsanlar da böyledir, bazen parıldayan,
Bazen sıradan, belki de gözden kaçan.
Ama onları tanımadan, neye değer verdiklerini bilemezsin,
Zamanla, içlerindeki elmaslar ortaya çıkar.

İrtibar ettiğin kişi, ne kadar parlak?
Bazen elmasın içindeki kırıklar gizlidir.
Bazen çakıl, zamanla büyür, değer kazanır,
Her taş, sadece dışına bakarak anlaşılmaz,
İçine inmek gerekir, gerçeği görmek için.