Musa VATANSEVER

Papatya, narin yapraklarına rağmen güçlü bir çiçektir. Her yaprağı umut dolu bir hikâye taşır, her koparılışında bir dileğin yükünü sırtlanır. Ona sormuşlar, “Neden yapraklarının koparılmasına izin verdin?” Papatya ise zarif bir gülümsemeyle cevap vermiş:

“Çünkü insanların umutları, benim yapraklarımdan daha değerlidir.”
Belki papatya, o narin yapraklarının koparıldığını hisseder, ama umutsuz kalmasındansa bir dileğe, bir sevgiye, bir umuda dönüşmeyi tercih eder. Çünkü bilir ki, insanoğlu umutla yaşar. Bir yaprağının koparılmasıyla bir kalp, bir sevgi ya da bir hayal kırılmaktan kurtulabilir.

Papatya’nın bu fedakârlığı, küçük bir çiçekten beklenmeyecek kadar büyük bir bilgelik taşır. Çünkü o bilir, umut kaybolduğunda insanın da içindeki ışık söner. Her “seviyor” ya da “sevmiyor” fısıltısı, papatya için bir kayıp gibi görünse de, aslında bir kalbin çarpıntısını korumaktır onun amacı.

Hayatta bazen papatya gibi olmayı öğrenmemiz gerekir. Belki bir fedakârlıkta bulunmak, belki bir küçük parçamızdan vazgeçmek, bir başkasının umutlarını canlı tutabilir. Çünkü kimi zaman küçük bir adım, büyük bir umuda dönüşür.

Papatya’nın bu sessiz öğretisi bize bir şey fısıldar:
“Umut etmek güzeldir. Umut etmek, yapraklarını rüzgâra bırakmaktan korkmamaktır. Çünkü rüzgâr, onları bir başka kalbe taşır.”

Belki de papatyaların asıl hikâyesi budur; umut dolu kalpler yaratmak ve her yaprakla hayata biraz daha sevgi katmak…